Przemiany uniwersyteckie

Przemiany uniwersyteckie

Przemiany uniwersyteckie

This is an automated translation of the blog post "University Transformations"

Życie studenckie: przemiany, których nigdy nie zapomnę

Istnieje szczególna jednocząca cecha rasy ludzkiej: nieustannie poszukujemy siebie. Nasze życie to nie tylko podróż; jest to ścieżka odkryć siebie, fałszywych i prawdziwych. Pamiętam moją pierwszą samorealizację jako wyjątkową tożsamość - wydarzyło się to na studiach. Przewidywałem nieuniknioną zmianę we mnie od samego początku mojego życia studenckiego. Wierzyłem, że roztrzepana i nieodpowiedzialna uczennica, która nazywała siebie Aniołem Chaosu, chodziła na rockowe imprezy z wątpliwymi przyjaciółmi i zakochała się w „złych chłopcach”, „królach zacienionych ulic”, wkrótce rozproszy się, by dokonać Transformacji. To był kwintesencja czasu, kiedy musiałem zmienić się w znacznie rozsądniejszego, bardziej kreatywnego i ambitnego człowieka, w przeciwnym razie miałbym ogromne kłopoty. Moje życie studenckie nie uczyniło mnie świętym, ponieważ był też niegodziwy epizod odrzucenia studiów ze względu na muzykę rockową i kolegów spoza głównego nurtu. Jednak wszystkie znaczące doświadczenia zostały aktywowane w mojej karmie, kiedy stanąłem twarzą w twarz z rzeczywistością: nie byłam już uczennicą. Chętnie ujawnię swoje wspomnienia, nie pozbawione niepowodzeń, ale także pełne ważnych lekcji, które od tamtego czasu wpłynęły na mój styl życia.

Poza strefą komfortu

Co jest najbardziej pociągające, gdy zaczyna się Twoje życie studenckie? Oczywiście to uczucie, kiedy jesteś niezależny od rodziców… Podobało mi się, a nawet przez chwilę nie tęskniłem za swoim rodzinnym miastem. Miałem stypendium, więc nie zależałem też zbytnio od pieniędzy mojej rodziny. Moja mama nawet przestała do mnie codziennie dzwonić, a ja wciąż się zastanawiam, czy rodzice naprawdę wierzą, że życie na uniwersytecie jest bezpieczniejsze, czy też stawiają sobie wyzwania? Myślę, że jak zwykle martwili się, ale postanowili nie naruszać mojej prywatności i pozwolić mi stanąć u progu dorosłości. Odwiedzałem je raz w miesiącu wraz z babcią i ciągle wracałem z wszelkiego rodzaju pysznymi potrawami, które przygotowywała moja babcia. Ponieważ gotowanie jest kolejnym słodko-gorzkim doświadczeniem w życiu studenckim, domowe jedzenie uratowało nie tylko mnie od głodu, ale także niektórych moich kolegów. Nie jest trudno ugotować coś smacznego i zdrowego, ale czasami wykłady i seminaria kradną Twój cenny czas, a kolejny moduł sprawia, że ​​szukasz otwieracza oczu, ale nie książki z przepisami.

Nie myśl, że wykorzystałem uprzejmość babci, by ułatwić sobie życie na uniwersytecie. Uratowała mi życie, ale te przypomnienia o domu w postaci pysznych ciastek stopniowo wywoływały we mnie nostalgię, szczególnie w tych chwilach, kiedy daleko mi było do imprezowicza. Muszę wyznać, że były dni, w których tęskniłem za domem, kiedy nie chciałem niczego więcej, jak tylko porozmawiać z rodziną i zostać w mojej starej, przytulnej sypialni, aby plotkować ze świętą młodszą siostrą. Zacząłem doceniać to, co miałem wcześniej. Zrozumiałem, że nie powinienem być szorstki wobec moich rodziców, że lepiej cierpliwie słuchać ich uwag, bez kłótni, nagle wiedziałem, że mnie kochają. Docenianie wartości rodzinnych było moją Pierwszą Przemianą . Co sprawiło, że tak pomyślałem? Chociaż łatwo jest zaprzyjaźnić się, gdy jesteś otoczony różnymi młodymi ludźmi, którzy mogą mieć wzajemne hobby i motywować Cię, ostatecznie zdajesz sobie sprawę ze sztucznej strony tych „przyjaznych kręgów”. Nie oznacza to, że przestałem ufać ludziom, ale jak mówi stare przysłowie: „Ufaj każdemu, ale zawsze tnij karty”. Wcześniej moje zdolności empatii nie były w pełni rozwinięte, aby odróżniać fałszywych przyjaciół od autentycznych. Życie uniwersyteckie nauczyło mnie docierania do głębin ludzkich światów. Wszyscy ci współzawodnicy mogą wkrótce zniknąć z twojego życia, ale twoja rodzina zostaje z tobą na zawsze.

Jak się czułem w butach Fresher’s Shoes

Jeśli chciałbym przenieść ten idiom w dosłowną sytuację, to nie nosiłam w szczególności świeższych butów, ale na inaugurację pierwszego roku założyłam niebieską akademicką sukienkę. Niebieski jak kolor nieba i nowa nadzieja, morze wiedzy, w którym miałem zanurkować. Musiało minąć pięć lat, zanim ten symbol w końcu zmienił się w czarną szatę jako duma z ukończenia studiów i znaczącej wiedzy, która przewróciła stronę i pokazał długo oczekiwane drzwi do zawodowego rozdziału życia. O swoich osiągnięciach zawodowych opowiem w następnym artykule, ponieważ teraz próbuję przypomnieć sobie momenty, które zmieniły życie na uniwersytecie. Cóż, to były długie, przeważnie ekscytujące pięć lat, a każdy z nich ujawniał jakąś powieść i przede wszystkim był lepszy ode mnie. Wracając do świeższego roku, jak było?

My Fresher’s Week przypominał wir emocji, twarzy, przydatnych i niezręcznych wskazówek… czy to była szalona impreza młodości? Nie bardzo lub nie w moim przypadku. Pomimo chodzenia do klubów rockowych w liceum, byłem dość introwertyczny, więc nie czułem wielkiego podniecenia, spotykając każdego z osobna. Byłem osobą, która potrzebowała specjalnych kręgów jednostek, aby swobodnie się z nimi kontaktować. Jakoś od początku zauważyłem wiele efektownych dziewczyn i klubowiczów i nie byli dla mnie najlepszym towarzystwem. Podobnie nie przepadałem za sportem, więc czekałem, aż ktoś zainicjuje interaktywną grę planszową, taką jak Dixit (teraz zastanawiam się, dlaczego wahałem się przed zaoferowaniem czegoś takiego). Lodołamanie zaczęło się, gdy w końcu poznałem hipsterów i metalowych głów, a także literackich maniaków. Niektórzy z nich byli gitarzystami i perkusistami. Byłem wokalistą. Zdecydowaliśmy się wkrótce założyć zespół. Mimo regularnych prób nie osiągnęliśmy „wielkiej popularności” (nawet w murach uczelni). Występowaliśmy na niektórych imprezach i to wszystko. W każdym razie, główną misją każdego ucznia jest nauka i doskonalenie tego, czego się nauczyłeś, prawda? Początkowo nawet przestrzegałem zasady „nauka to przede wszystkim, potem wszystko inne”. Byłem dupkiem? Nie. Tylko mój pierwszy rok na uniwersytecie był stosunkowo pracowity. Nie wiem, jak udało mi się przeczytać te wszystkie książki, zwłaszcza gdy przyjechali nasi koledzy z jednego z programów wymiany. Większość z nich to urocze Kanadyjki, a niektóre dziewczyny „polowały na nich” jak na upragnioną zdobycz. Moja współlokatorka była jedną z nich - wspaniała Latynoska o cnotach, która krzyczała „Jestem femme fatale, aby być”. Przypominała panterę, która potrafiła uwieść każdego mężczyznę. Ku mojemu zdziwieniu doskonale się dogadywaliśmy, chociaż nigdy nie zostaliśmy najlepszymi przyjaciółmi. Od czasu do czasu zapraszała mnie na spotkanie z przystojnymi facetami, ale zawsze czułem się przy niej niezręcznie. Kiedyś nawet pomyślałem, że celowo zrobiła to, żeby wyglądać lepiej niż ja w ich oczach. Wydawała się taka ładna i niezależna, podczas gdy ja byłam przypadkową dziewczyną z kontrkulturowości o nieco twórczych zainteresowaniach. Mogłem rozmawiać z tymi ludźmi o wszystkim, od intelektualnych po błahe rzeczy, ale założyłem, że moje umiejętności flirtowania są dość niskie. Na szczęście jedna osoba wywróciła mój świat do góry nogami.

Istnieją bratnie dusze

Właśnie rozpoczął się drugi semestr. Jacob przeniósł się z innego uniwersytetu i został moim kolegą z grupy. Pewnego dnia na naszych zajęciach z kreatywnego pisania musieliśmy stworzyć opowiadanie z podanym słownictwem i wymyśliłem dwustronicową poezję. Nie było to sprzeczne z zasadami, ale moi koledzy z grupy powoli przyzwyczajali się do mojego nawyku przekształcania prawie każdego eseju w dzieło poetyckie. Wśród profesorów tylko dwóch z nich ceniło mój rozbieżny sposób myślenia. Inni powiedzieli, że powinienem przestrzegać sugerowanych standardów akademickich. Był też Jakub, który wspierał mnie w każdym chytrym zamiarze wykonania zadania w niezwykły sposób. Jak zostaliśmy przyjaciółmi?

Po jednej z tych wymownych prezentacji kilku kolegów z grupy powiedziało mi, że zachowywałem się jak popis. Jacob to usłyszał i natychmiast mnie pocieszył. Powiedział: „To najwspanialsze podejście do żmudnych zadań akademickich, jakie kiedykolwiek widziałem. Twoja wyobraźnia jest wspaniała, ale zdecydowanie musisz poprawić swoją samoocenę ”. Odpowiedziałem: „ Dziękuję. Wysoka cena! Kiedy piszę w ten sposób, wydaje mi się, że otwieram moje najskrytsze drzwi na coś wyjątkowego ”. Potem rzuciłem: „Czy mogę zaprosić cię na kawę i babeczki?” Odwzajemnił uśmiech, mówiąc: „Jasne. To najlepsze, co możemy teraz zrobić ”. Podczas tej przerwy kawowej oboje zrozumieliśmy, że łączy nas wiele wspólnych zainteresowań, słuchamy tych samych gatunków muzycznych, podziwiamy tych samych reżyserów i artystów… Co ważniejsze , tak łatwo było się z nim komunikować, żadnych barier, żadnych ukrytych wstydów, żadnych celów, aby udawać kogoś innego. Jacob został nawet moim psychologiem-wolontariuszem, ponieważ widział wszystkie moje wewnętrzne problemy, które próbowałem ukryć.

Kiedyś znaleźliśmy się w dziwnie heterogenicznej firmie, w której czuliśmy się trochę jak wariaci (ale to była nasza korzyść). Wśród tych ludzi był mój współlokator-pantera. Jak w zwolnionym tempie, nagle zauważyłem, że zmierza w stronę Jacoba z wyraźnym zamiarem „rzucenia na niego zaklęcia”. Chociaż mój przyjaciel był maniakiem, był również czarujący, więc nawet czarujące dziewczyny mogły go przyciągnąć. Przerwała nam w środku naszej rozmowy o filmach Tarantino, prawie miaucząc jak kot, „Hej Jacob, chciałbyś zaczerpnąć ze mną świeżego powietrza?” Odpowiedział obojętnie „ Nie, dziękuję, obecnie dostaję nowe pomysły od mojej dowcipnej przyjaciółki i wolę z nią zostać ”. Powiedziała tylko: „ Hm, jak sobie życzysz… ” Ja wyraźnie wyczuł jej rozczarowanie (i każda cząsteczka we mnie triumfowała). Rzeczywiście, byłam zadowolona, ​​mimo że wydawało mi się to niemożliwe - taka bujna dziewczyna i jej zupełna przekorność… Jacob, jako geniusz ludzkich emocji, szybko pojął moje uczucia. Delikatnie powiedział: „Nadal nie rozumiem, dlaczego uważasz, że ona jest lepsza od ciebie. Jesteś bystry i kochany. Właściwie jesteś piękna. Czy nie patrzyłeś w lustro przez wieki? ” Zarumieniłem się. Uściskałem go. Jego słowa znaczyły dla mnie wszystko.

Wtedy zdałem sobie sprawę, że nie akceptowałem siebie takim, jakim byłem, nie uważałem się za pięknego, dlatego zdecydowałem się trzymać z daleka. Jednak w zasadzie nie widziałem swojego piękna, nie zauważyłem, jak magiczne są moje niebieskie oczy, jak cicho brzmi mój głos i jak mądra jestem w porównaniu z wieloma innymi dziewczynami. To była moja druga transformacja .

Błędy na studiach

Możesz się zastanawiać, jak poszło później z Jacobem, czy zostaliśmy parą? Na pewno tak. Lubiliśmy się pod każdym względem. Szybko wyrósł na moją bratnią duszę i ukochaną. Spotykaliśmy się przez dwa niesamowite lata, aż zostałem wokalistą w „zespole pełnym pokus” i zakochałem się w jego gitarze prowadzącym. Występowaliśmy sporo w różnych klubach rockowych w całym kraju, Jacob odwiedził niektóre z naszych koncertów, ale nowy zespół całkowicie mnie pochłonął. Nie jestem z niego zbyt dumna, bo teraz zdaję sobie sprawę, że kierowałem się pasjami, a nie rozsądkiem, co wpłynęło nie tylko na mój związek z Jakubem, ale niestety także na studia.

Marzenia gwiazdy rocka prawie ukradły moje doświadczenie studenckie

Pomimo wspomnianych wyżej ważnych rozdziałów o docenieniu mojej rodziny i znalezieniu bratniej duszy, była też ponura strona, którą nazwałabym „Gdzie rośnie dziki narcyz…”

Mój pierwszy zespół na uniwersytecie to „hippisowskie kwiaty” w porównaniu z późniejszym mrocznym romantyzmem, w który się zanurzyłem. Był to gotycki zespół doom metalowy o nazwie „Alymia”. Nadal nie jestem pewien pochodzenia tej dziwnej nazwy i obecności dziwnego zbiegów okoliczności: przypomina to słowo „alumnus”, ale udział w tym zespole był wręcz odwrotny - byłem bliski wyrzucenia…

Jak mnie znaleźli? Jeden z ich gitarzystów napisał mi na Facebooku o swoich poszukiwaniach wokalistki, która byłaby jednocześnie wrażliwa i tajemnicza na scenie. Przypadkiem lub nieszczęściem byłam gotycką w tych dziwnych dniach. Napisałem melancholijną, wysoce symboliczną dekadencką poezję, którą biedny Jakub naprawdę lubił czytać, lubiłem architekturę gotycką i kolekcjonowałem książki, w których Edgar Poe, Howard Lovecraft, Robert W. Chambers, Sheridan Le Fanu, Charles Baudelaire, Oscar Wilde, Ann Radcliffe , a inne ponure jajogłapy zajmowały honorowe miejsce… a ja potrafiłem całkiem nieźle śpiewać. Po pierwszej próbie zostałem przyjęty i najbardziej buntowniczy okres w moim życiu przeszedł jej inicjację (myślałem, że to liceum i się myliłem).

Zacząłem występować i to gotyckie życie sceniczne, które wtedy postrzegałem jako prawdziwy renesans, pochłonęło mnie radykalnie. Uwielbiałem uwagę publiczności sceny undergroundowej, zawęziłem krąg interakcji do bardziej „kapryśnych osób”, a mój rozsądny i empatyczny Jacob zmienił się w zazdrosnego chłopca, który starał się mnie zapewnić, że to, co lubiłem najbardziej, przyniosło mi więcej szkody niż pożytku . Prawda jest taka, że ​​szybko zauważył moją skłonność do pomijania lekcji, ponieważ czasami musieliśmy występować w innych miastach w dni powszednie. Starał się, żebym mądrze podchodził do mojego stosunku do studiów, powiedział, że moja przyszłość zawodowa jest zagrożona, ale nie słuchałem. Nie poniżałem się, choć wydawało mi się to „ciemną stroną” - pisałem teksty, komponowałem piosenki, utrzymywałem się z podobnie myślącymi ludźmi, ale nauka wydawała się nie być tak ważna w porównaniu z tą „głęboką autoekspresją”. Gdybym był wystarczająco sprytny, potrafiłbym połączyć studia z muzyką, ale wyraźnie wykazałem swoją obojętność wobec niektórych przedmiotów, a profesorowie byli, delikatnie mówiąc, niezadowoleni z moich wyników. Oczywiście musieli być wściekli, ponieważ nieoczekiwanie przegapiłem niezbędne seminaria, źle wykonałem moduły (ponieważ występowałem w klubie, nie studiując poprzedniej nocy przed testem) i wyglądałem jak dziwak w ich oczach (mając na sobie przeważnie czarny wraz z łańcuszkami na szyi :-D). Nadal uważam, że twój wygląd nie odzwierciedla (lub nie powinien) odzwierciedlać twojego sprytu lub nie jest powiązany z twoimi zdolnościami intelektualnymi, ale moje uzależnienie od alternatywnego stylu życia przyniosło bardziej negatywne konsekwencje. Domyślałem się, że mam kłopoty, gdy zaproszono mnie do dziekanatu na poważną rozmowę. Pani Lakes była kobietą o szlachetnych poglądach, nie podlegającą stereotypom, ceniła kreatywność studentów, ale była też strażniczką dyscypliny na naszym wydziale, a ja całkowicie ją złamałem. Dziekan nie krzyczał na mnie ani nie poniżał mnie. Patrzyła tylko na mnie, mówiąc ze smutkiem: „Możesz być jednym z naszych najzdolniejszych uczniów. To bardzo denerwujące, gdy obserwujesz, jak tracisz swój talent, zamieniając go na coś próżnego. Możesz być kimkolwiek zechcesz, napisać swoją bolesną poezję, śpiewać swoje mroczne piosenki, ale edukacja ma znaczenie na tym świecie. Zdolność do współistnienia jest cnotą. Jeśli chcesz zamieszkać w swoim wyimaginowanym królestwie, nikt nie zmusi cię do opuszczenia go, ale czasami warto być bardziej realistycznym. Jeśli nie uda Ci się uzyskać tego stopnia, czy na pewno będziesz w stanie zdobyć kolejny? Życie to nie tylko hedonizm ”.

Pokornie odpowiedziałem: „Dziękuję. Zastanowię się nad Twoimi słowami. Chciałbym przeprosić. Czy mam drugą szansę, aby się odkupić? ” Pani Lakes uśmiechnęła się lekko, „Złap swoją szansę tak szybko, jak to możliwe, zanim zmieni się w kruka”. To było symboliczne. Mój dziekan był też świetnym psychologiem. Wiedziała, jak ze mną rozmawiać, używając obrazów z mojej głowy.

To wtedy miała miejsce moja trzecia główna transformacja , która zaczęła utorować drogę do mojego ukochanego specjalizacji z literatury angielskiej i amerykańskiej (nie mogę przestać bawić się słowami). Moim głównym pragnieniem było znaleźć Jacoba, by wyrazić żal z powodu mojej lekkomyślności. Mieliśmy to szczere tête-à-tête, był szlachetny, że mi wybaczył, ale od tego momentu jesteśmy tylko przyjaciółmi. Czy opuściłem zespół? Uwielbiałem być wokalistą, więc postanowiłem ustalić pewne zasady. Powiedziałem, że będę ćwiczył dopiero po zajęciach i nie będę występował w nocy przed egzaminami. Oczywiście były dla nas zaproszenia na występy podczas tych pracowitych dni nauki, więc pozwoliłem im odejść beze mnie. Po prostu powiedziałem: „Przepraszam, muszę się uczyć”. Współistnienie, łączenie studiów i hobby, wydawało się nie być takie trudne.

„Zwykłe” życie uniwersyteckie może być cudowne

Pamiętam, jak się obudziłem, świadomy uderzających zmian w mojej osobowości. Przestałem nienawidzić poranków i zainteresowań muzycznych moich kolegów z grupy, zacząłem doceniać różnorodność - jesteśmy odrębni, jesteśmy piękni, wszyscy nosimy w sobie unikalny mikrokosmos. Zacząłem się częściej uśmiechać. W końcu stałem się bardziej otwarty. Postrzeganie świata takim, jakim jest, było niewypowiedzianą ulgą. Po raz pierwszy w życiu podobała mi się praca zespołowa. To nowe odkrycie mojej wewnętrznej jaźni zrodziło towarzyską pozytywną dziewczynę, która nie pragnęła szukać jedynie „kapryśnych innych”, ale która w końcu doceniła wszystkich. Nadal pisałem prezentacje poetyckie, ale podobnie starałem się opanować standardowe pisanie akademickie (co bardzo mi pomogło w przyszłości) - w sumie nie mogłem pisać rymowanych artykułów naukowych :).

Dołączyłem do inspirujących towarzystw i klubów studenckich, zaczynając od niewinnego tradycyjnego Klubu Dramatycznego, kontynuując Klub Objawień Poetyckich i odkrywając wisienkę na wierzchu, która podsyca moje nieustanne pragnienie mistycyzmu - Neo-pogańskie i Wewnętrzne Towarzystwo Witchcraft, które było częściowo przebrani ze względu na zdrowy sen naszych profesorów. To ostatnie nie było wcieleniem jakichś demonicznych praktyk - serdecznie bawiliśmy się, a nawet zdobyliśmy wyjątkową wiedzę. Była to niewielka alternatywa dla świata Hogwartu, ponieważ studiowaliśmy starożytne runy, opowiadaliśmy tajemne opowieści, uczyliśmy się mitologii celtyckiej i fantazjowaliśmy o podróżowaniu przez najbardziej fascynujące epoki historyczne, zwłaszcza gdy alchemicy byli uważani za naukowców. Co ciekawe, alternatywne lekcje, które sami wymyśliliśmy, nie odwracały uwagi od zwykłych studiów. Było zupełnie odwrotnie. Zagłębianie się w podręczniki stało się jeszcze łatwiejsze po treningu wyobraźni i nauczeniu się czegoś niesamowitego, dosłownie magicznego. Osiągnąłem równowagę. Mogę być jednocześnie rozsądna i niesamowita. Być może nauczyłem się zarządzać swoim czasem i zdałem sobie sprawę, jak cenny jest. Każdego dnia byłem bardzo zajęty, ale moje zadania były różne i przeważnie poruszały ducha, więc nie czułem, że zbytnio pracuję. To była moja Czwarta Transformacja : studiowanie znów stało się przyjemne, a aspiracja, by odkryć wszystkie cuda wiedzy, nie opuściła mnie nawet po ukończeniu szkoły.

Nie mam nic przeciwko podzieleniu się wieloma innymi rzeczami na temat mojego doświadczenia uniwersyteckiego wraz z kilkoma radami i przeciwwskazaniami, które ostrzegałyby Cię „nie lubisz mnie!”, ale już podejrzewam, że mój artykuł jest zbyt długi. Następnym razem opowiem inną historię, a jej tytuł może brzmieć „Programy wymiany nie są dla wyszukanych spodni. Jak przeżyłem w Kanadzie. Jak zakochałem się w życiu ”.

Do zobaczenia później aligatory, feniksy czy jednorożce…

Z poważaniem,

Wordy Witch

miroslava-meyrink
Miroslava Meyrink
Born in Lviv, Ukraine. Studied English and American Literature and Linguistics at Ostroh Academy National University. Participant in international TV and radio programs related to arts, music, and literature.

Former Radio Presenter| Former host of the TV project "English is Easy"| Mass Media Translator| Poet| PlagiarismSearch writer and Educational Clients Manager